Στροφή στον αγροτικό τομέα δείχνει έρευνα του ΙΟΒΕ

Υψηλό το επίπεδο εκπαίδευσης των νέων επιχειρηματιών

Στροφή στον πρωτογενή τομέα και αλλαγή του μοντέλου επιχειρηματικότητας μέσω της δημιουργίας επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών προς άλλες επιχειρήσεις, αποτυπώνει έρευνα του ΙΟΒΕ για τη «μικρή επιχειρηματικότητα».

Εξάλλου σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία για το 2011 καταγράφεται αύξηση του ποσοστού της επιχειρηματικότητας αρχικών σταδίων η οποία έφθασε στο 8% από 5,3% που ήταν το 2010 και 8,8 που ήταν το 2009.

Όπως δήλωσε εξάλλου ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Γιάννης Στουρνάρας, «είναι θετικό ότι παρουσιάζεται στροφή προς τον αγροτικό τομέα, μέσω της οποίας η Ελλάδα σήμερα αναζητά ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο. Τα στοιχεία δείχνουν ότι κινούμαστε σε κλάδους που παράγουν εμπορεύσιμα και εξαγώγιμα προϊόντα. Είναι ένα θετικό βήμα όπως επίσης και η στροφή στην επιχειρηματικότητα B2B από B2C που ήταν προ κρίσης».

Σύμφωνα με τα στοιχεία μελέτης που παρουσιάσθηκαν από τον καθηγητή Σταύρο Ιωαννίδη, διαφαίνονται ψήγματα αισιοδοξίας. Συγκεκριμένα εστίασε στο επίπεδο εκπαίδευσης των νέων επιχειρηματιών το οποίο βελτιώνεται καθώς είναι ανώτερης – ανώτατης εκπαίδευσης, στην αλλαγή της ηλικιακής ομάδας που αναζητά ευκαιρίες εν μέσω κρίσης, η οποία είναι πλέον η ομάδα των 45-54 ετών από 25-34 ετών που ήταν πριν από λίγα χρόνια.

Επίσης αναφέρθηκε στην κλαδική διαφοροποίηση των προσπαθειών αυτών καθώς και στο γεγονος ότι η χρηματοδότηση αυτών των νέων προσπαθειών εξακολουθεί να γίνεται από τον οικογενειακό – φιλικό προϋπολογισμό και όχι από το Τραπεζικό σύστημα.

Τα βασικά στοιχεία της έρευνας

Η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών και η αβεβαιότητα για τη έκβαση της δημοσιονομικής κρίσης επηρέασαν αποφασιστικά την επιχειρηματική δράση, όπως καταγράφεται στην ετήσια έκθεση του ΙΟΒΕ για την Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα (2010-2011).

Η έκθεση για την Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα αποτελεί την όγδοη περιοδική έκδοση του ΙΟΒΕ στο πλαίσιο της συμμετοχής του στο ερευνητικό πρόγραμμα του Παγκόσμιου Παρατηρητηρίου για την Επιχειρηματικότητα – Global Entrepreneurship Monitor (GEM).

Αναλυτικότερα, τα αποτελέσματα για την εγχώρια επιχειρηματικότητα υποχωρούν αισθητά και υπογραμμίζουν το κλίμα αβεβαιότητας που επικρατεί στην πραγματική οικονομία.

Η επιχειρηματικότητα αρχικών σταδίων φτάνει στο χαμηλότερο ποσοστό της πενταετίας (5,3% από 8,8% το 2009), με τους επίδοξους επιχειρηματίες να αποτελούν την κυριότερη αιτία της πτώσης (2,0% έναντι 4,5% το 2009).

Από τα ευρήματα της έκθεσης προκύπτει ότι οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες και η αβεβαιότητα για το μέλλον απέτρεψαν σημαντικό ποσοστό ατόμων με επιθυμία έναρξης επιχειρηματικής δραστηριότητας να υλοποιήσουν το σχέδιό τους.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΙΟΒΕ, το γεγονός ότι η καθιερωμένη επιχειρηματικότητα συρρικνώνεται αντικατοπτρίζει την τάση εξόδου κάποιων επιχειρήσεων από την αγορά, που τον Ιούνιο του 2010 -οπότε και πραγματοποιήθηκε η έρευνα- άρχιζε να γίνεται αισθητή.

Το ποσοστό των ατόμων του πληθυσμού ηλικίας 18-64 ετών που δηλώνει πως σκέφτεται να ξεκινήσει επιχειρηματική δράση τους επόμενους 36 μήνες μειώνεται (14,4% έναντι 17,2% πέρυσι), φτάνοντας στη δεύτερη χαμηλότερη επίδοση από το 2006. Η εξέλιξη αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, μιας και συνήθως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, η επιχειρηματικότητα αποτελεί «καταφύγιο» επαγγελματικής στέγης.

Περίπου 1,2 εκατ. άτομα, που αντιστοιχεί στο 19% του πληθυσμού ηλικίας 18-64 ετών αναπτύσσουν κάποιου τύπου επιχειρηματική δραστηριότητα και παρά τη συρρίκνωση συγκριτικά με το 2009, το ποσοστό αυτό συνεχίζει να είναι το υψηλότερο ανάμεσα στις χώρες καινοτομίας, αλλά και το μέσο όρο των χωρών του GEM. Παράλληλα, το 2010, το 3,3% του πληθυσμού δήλωσε πως διέκοψε την επιχειρηματική δραστηριότητα που ασκούσε. Η συντριπτική πλειοψηφία (7 στους 10) των επιχειρηματιών που αποχώρησαν από τον επιχειρηματικό στίβο δηλώνουν πως κύρια αιτία αποτέλεσε η έλλειψη κερδοφορίας και όχι η έλλειψη χρηματοδότησης (μόλις 5,2%), όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια περίοδο χρηματοπιστωτικής στενότητας.

Τα κίνητρα της επιχειρηματικής δραστηριοποίησης

Το ποσοστό των ατόμων στο σύνολο του πληθυσμού που δηλώνουν πως το βασικό τους κίνητρο για την έναρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας ήταν η ανάγκη περιορίζεται στο 1,5%, έναντι 2,3% το 2009 (27,4% ανάμεσα στους επιχειρηματίες αρχικών σταδίων, 26% το 2009). Ο δείκτης αυτός καταγράφει για τρίτη χρονιά πτώση, μιας και το 2008 έφτανε το 3%. Παρά δηλαδή την κρίση, η επιχειρηματικότητα ανάγκης στο σύνολο του πληθυσμού έχει μειωθεί, ενώ ανάμεσα στους επιχειρηματίες αρχικών σταδίων δεν έχει ενισχυθεί σημαντικά, γεγονός που ως ένα βαθμό σημαίνει ότι ενδεχομένως η κρίση έχει αποκαλύψει κάποιες επιχειρηματικές ευκαιρίες.

Η επιχειρηματικότητα ευκαιρίας μειώνεται για άλλη μια χρονιά, ως ποσοστό στο σύνολο του πληθυσμού (3,8% έναντι 6,4% το 2009 και 6,8% το 2008). Από την άλλη πλευρά, το ποσοστό των επιχειρηματιών αρχικών σταδίων που δηλώνουν ως κίνητρο την ευκαιρία προσεγγίζει το 38,6% (47% το 2009 και 39,5% το 2008). Ενδιαφέρουσα εξέλιξη στα αποτελέσματα του 2010 είναι ότι, για πρώτη φορά η ανεξαρτησία κινητοποιεί μεγαλύτερο ποσοστό των επιχειρηματικών αρχικών σταδίων με κίνητρο την ευκαιρία (20,2%), ενώ η αύξηση του εισοδήματος, που αποτελούσε παραδοσιακά τον κινητήριο μοχλό αυτών των επιχειρηματιών στην Ελλάδα, αφορά στο 18,6% έναντι 26,8% το 2009. Δεδομένης της υφιστάμενης κρίσης, θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως η αυτονομία αποτελεί ενδεχομένως την απάντηση αυτών των ατόμων στην αβεβαιότητα και τις δυσχέρειες που επικρατούν στην αγορά εργασίας.

Η κλαδική διάσταση της επιχειρηματικότητας

Ο πρωτογενής τομέας και τα προϊόντα/υπηρεσίες προς καταναλωτές κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα με το 2009 (1,9% και 46,3% αντιστοίχως). Τα προϊόντα/ υπηρεσίες προς καταναλωτές απορροφούν, ως συνήθως, το υψηλότερο μερίδιο νέων εγχειρημάτων στην Ελλάδα, αλλά το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί σημαντικά σε σύγκριση με προηγούμενα έτη (58,0% το 2008, 63,0% το 2006) .

Επιπλέον, διατηρείται η αυξητική τάση του ποσοστού των επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών προς άλλες επιχειρήσεις (28,1% από 15,2%). Η εξέλιξη αυτή κρίνεται ενθαρρυντική, μιας και αυτές οι επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν θετικά την προστιθέμενη αξία και την καινοτομικότητα μιας σύγχρονης οικονομίας και άρα είναι περισσότερο επιθυμητές.

Ποιοτικά χαρακτηριστικά της επιχειρηματικότητας

Σε ό,τι αφορά τα βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά της επιχειρηματικότητας, τα οποία διερευνώνται στο πλαίσιο του GEM, η έκθεση του ΙΟΒΕ καταγράφει τις παρακάτω εξελίξεις:

• Προοπτικές δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας: Το 2010, 4,4% των εγχώριων επιχειρήσεων αρχικών σταδίων προσδοκούν να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας τους τουλάχιστον κατά 20, ενώ το 2009 καμία επιχείρηση δεν έκανε τέτοιου είδους προβλέψεις. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός πως, παρά την κρίση χρέους που είχε οδηγήσει στην υπογραφή του Μνημονίου Ι με την Τρόικα ένα μόλις μήνα πριν τη διεξαγωγή της έρευνας του GEM, επτά στις δέκα επιχειρήσεις αρχικών σταδίων στην Ελλάδα προέβλεπαν τη δημιουργία έως πέντε νέων θέσεων εργασίας, και το 13,3% δήλωσε πως αναμένει 6-19 νέες θέσεις.

• Βαθμός καινοτομίας προϊόντος: Περίπου το 13% των επιχειρήσεων αρχικών σταδίων κρίνουν πως τα προϊόντα / υπηρεσίες που (θα) προσφέρουν είναι εντελώς νέα για όλους τους πελάτες στους οποίους (θα) απευθύνονται, ενώ σχεδόν δύο στις τρεις επιχειρήσεις θεωρούν πως τα προϊόντα/οι υπηρεσίες τους δε θα αποτελέσουν καινοτομία/πρωτοτυπία για κανέναν πελάτη.

• Βαθμός εξωστρέφειας: Το 2010, καταγράφεται ύφεση στην ένταση του εξαγωγικού προσανατολισμού των εγχώριων επιχειρήσεων. Σχεδόν οι μισές επιχειρήσεις συναλλάσσονται μόνο με εγχώριους πελάτες, ενώ μόλις δύο στις πέντε διατηρούν το πολύ το ¼ του πελατολογίου τους εκτός συνόρων. Ισχυρή εξαγωγική δραστηριότητα εμφανίζει το 4,8% των επιχειρήσεων αυτών (6,6% το 2009). Συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες που βασίζονται στην καινοτομία, η Ελλάδα απέχει παρασάγγας από χώρες όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Σλοβενία που καταγράφουν τις υψηλότερες σχετικές επιδόσεις.

• Επίπεδο της τεχνολογίας: Οι σχετικές επιδόσεις των επιχειρήσεων αρχικών σταδίων στην Ελλάδα είναι εντυπωσιακές, μιας και πάνω από το 1/3 αυτών δηλώνει πως χρησιμοποιεί τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στην αγορά λιγότερο από ένα έτος, όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2009 μόλις που ξεπερνούσε το 10,3% και το 22,7% το 2008. Αντιστοίχως, η μεταστροφή αυτή αντικατοπτρίζεται μερικώς και στο ποσοστό αυτών που αρκούνται στη χρήση παλαιάς τεχνολογίας (54,7%, έναντι 58,1% το 2009 και 59,4% το 2008).

Χρηματοδότηση νέων εγχειρημάτων

Το ποσοστό των άτυπων επενδυτών στην Ελλάδα το 2010 αποτυπώνει πλήρως το πρόβλημα ρευστότητας και άντλησης τραπεζικού δανεισμού που άρχισε να διαφαίνεται ξεκάθαρα το 2010. Το ποσοστό του πληθυσμού που δηλώνει πως έχει χρηματοδοτήσει κατά την τελευταία τριετία με προσωπικά κεφάλαια ένα νέο εγχείρημα που ξεκίνησε κάποιος άλλος φτάνει το 5,3%, ιστορικό υψηλό, μιας και το 2009 το ποσοστό έφτανε το 2,3% και το 2008 μόλις το 1,8%. Σχεδόν ένας στους δύο άτυπους επενδυτές ανήκε στην οικογένεια του επιχειρηματία (40% το 2009), ενώ το 27% χαρακτηρίζεται ως φίλος ή γείτονας. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των άτυπων επενδυτών δηλώνει πως δεν αναμένει κέρδος από την επένδυσή του αυτή, γεγονός που ερμηνεύεται από την προσωπική σχέση μεταξύ των δύο μερών.

Δημογραφικά χαρακτηριστικά της επιχειρηματικότητας αρχικών σταδίων

Το 3,7% του πληθυσμού αφορά σε γυναίκες επιχειρηματίες αρχικών σταδίων. Το εν λόγω ποσοστό κατατάσσει την Ελλάδα στην 8η θέση ανάμεσα στις χώρες που βασίζονται στην καινοτομία. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι το μερίδιο της γυναικείας επιχειρηματικότητας αρχικών σταδίων ως ποσοστό του συνολικού δείκτη επιχειρηματιών αρχικών σταδίων αυξήθηκε οριακά συγκριτικά με το 2009 (34,9% έναντι 34% το 2009 και 39% το 2008).

Η γυναικεία επιχειρηματικότητα ανάγκης φτάνει στο 33,7%, μια από τις υψηλότερες επιδόσεις ανάμεσα στις χώρες καινοτομίας. Θα πρέπει, όμως, να σημειωθεί πως σημαντικά ποσοστά επιχειρηματικότητας ανάγκης για τις γυναίκες καταγράφονται και σε χώρες που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικές/δημοσιονομικές προκλήσεις, όπως η Γερμανία και η Νορβηγία.

Σημαντικές μεταβολές καταγράφονται στο προφίλ του μέσου επιχειρηματία αρχικών σταδίων, γεγονός που φαίνεται να αντικατοπτρίζει τις επιπτώσεις της κρίσης. Πιο συγκεκριμένα, αυξάνεται ο μέσος όρος ηλικίας, αλλά και το εκπαιδευτικό επίπεδο, ενώ δραστηριοποιούνται εξίσου και τα τρία εισοδηματικά κλιμάκια. Το γεγονός ότι η ηλικιακή ομάδα 45-54 ετών ήταν η πιο δραστήρια επιχειρηματικά, ενώ τα προηγούμενα έτη αυτό αφορούσε στην ομάδα 25-34 ετών, μπορεί να αποδοθεί στην ανεργία που πλήττει πλέον όλες τις ηλικίες, και τις δυσχέρειες εύρεσης εργασίας για τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Ενδεικτικές των επιπτώσεων της κρίσης και της ανεργίας θεωρούνται και οι μεταβολές στο επίπεδο εκπαίδευσης, όπου παρατηρείται εκτίναξη των αποφοίτων μετα-λυκειακής εκπαίδευσης και δη τριτοβάθμιας, καθώς και η ισόποση παρουσία των τριών εισοδηματικών κλιμακίων.

Προσωπικοί παράγοντες

Το 2010, τα 2/3 των επιχειρηματιών αρχικών σταδίων 2010 δηλώνει πως συναναστρέφεται άλλους επιχειρηματίες, επίδοση εξαιρετικά υψηλή συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες καινοτομίας. Βέβαια, η υψηλή αυτή επίδοση είναι αναμενόμενη, λόγω του αντιστοίχως υψηλού ποσοστού αυτοαπασχόλησης στη χώρα.

Όσον αφορά στην αναγνώριση επιχειρηματικών ευκαιριών το επόμενο εξάμηνο, η επίδοση της Ελλάδας είναι η 3η χαμηλότερη ανάμεσα στις χώρες καινοτομίας και η χαμηλότερη, συγκριτικά με τις ευρωπαϊκές χώρες. Δεν είναι τυχαίο πως οι Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ιταλία συμπληρώνουν τις υπόλοιπες κατώτερες επιδόσεις στην Ευρώπη. Έτσι, θετικές προβλέψεις εκφράζει μόλις το 15,9% του πληθυσμού 18-64 ετών (28% το 2009), και το 23,3% των επιχειρηματιών αρχικών σταδίων (33,8% το 2009 και 28,1% το 2008).

Ένας άλλος παράγοντας που εξετάζεται στο πλαίσιο της έρευνας του GEM είναι το επίπεδο αυτοπεποίθησης του πληθυσμού όσον αφορά στις γνώσεις, τα προσόντα και την απαιτούμενη εμπειρία του για την έναρξη μιας επιχείρησης. Οι Έλληνες παραδοσιακά καταγράφουν πολύ υψηλά ποσοστά θετικών απαντήσεων στο συγκεκριμένο ερώτημα, συχνά μάλιστα, φτάνουν στη δεύτερη ή/και πρώτη θέση για το σύνολο των χωρών του GEM. Το 2010 το 52,2% των Ελλήνων θεωρούν πως έχουν τις επαρκείς γνώσεις και προσόντα για την έναρξη μιας επιχείρησης (58% το 2009). Το αντίστοιχο ποσοστό για τους επιχειρηματίες αρχικών σταδίων είναι ακόμα πιο υψηλό (77%), αν και χαμηλότερο του περυσινού (90%), εξέλιξη που αντικατοπτρίζει ενδεχομένως τις προϊούσες δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρηματίες αυτοί.

Το 2010 καταγράφεται για άλλη μια χρονιά το παράδοξο της αυτο-αξιολόγησης των Ελλήνων που αφορά σε υψηλότατα ποσοστά αυτοπεποίθησης για τις γνώσεις/τα προσόντα τους, και ταυτόχρονα την παραδοχή για έντονο φόβο αποτυχίας του εγχειρήματός τους, γεγονός που δρα ανασταλτικά στην έκφραση επιχειρηματικότητας. Έτσι, το 2010 οι Έλληνες βρίσκονται στην κορυφή της σχετικής κατάταξης, μιας και λίγοι περισσότεροι από τους μισούς δηλώνουν την επίδραση του φόβου της αποτυχίας στις αποφάσεις τους. Όσον αφορά στους επιχειρηματίες αρχικών σταδίων, ο φόβος της αποτυχίας εδράζει τουλάχιστον στο 55% αυτών, όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2009 μόλις που ξεπερνούσε το 1/3.

Οι επιπτώσεις της κρίσης στην επιχειρηματικότητα

Για δεύτερη συνεχή χρονιά, στο πλαίσιο της έρευνας του GEM οι επιχειρηματίες κλήθηκαν να απαντήσουν α) αν οι δυσκολίες ίδρυσης μιας νέας επιχείρησης είναι περισσότερες ή λιγότερες σε σχέση με το προηγούμενο έτος, β) αν οι δυσκολίες ανάπτυξης μιας επιχείρησης είναι λιγότερες ή περισσότερες και γ) αν η κρίση έχει επηρεάσει τον αριθμό των επιχειρηματικών ευκαιριών.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, το επιχειρηματικό κλίμα επιδεινώνεται συγκριτικά με το 2009. Οι καθιερωμένοι επιχειρηματίες είναι για άλλη μια χρονιά περισσότερο συγκρατημένοι και απαισιόδοξοι στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους και στους τρεις υποδείκτες, γεγονός που αποδίδεται στη βαθύτερη αντίληψη του τρόπου λειτουργίας μιας επιχείρησης συγκριτικά με τους επίδοξους και νέους επιχειρηματίες αρχικών σταδίων.

Σχετικά με τις δυσκολίες ίδρυσης μιας επιχείρησης, οι εγχώριοι επιχειρηματίες αρχικών σταδίων ήταν το 2010 οι περισσότερο απαισιόδοξοι σχετικά με τις δυσκολίες ίδρυσης μιας νέας επιχείρησης. Υπογραμμίζεται ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα από όσες συμμετείχαν στο ερευνητικό πρόγραμμα του GEM το 2010, η οποία παρουσιάζει σαφή επιδείνωση αυτού του δείκτη ανάμεσα στο 2010 και στο 2009. Σύμφωνα με την έκθεση, ενώ η βελτίωση του δείκτη σε όλες τις χώρες μεταξύ των δύο ετών μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη εξόδου από την ύφεση και ανάκαμψης, στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Από την πλευρά της ανάπτυξης μιας επιχείρησης, δύο στους πέντε επιχειρηματίες αρχικών σταδίων εκτιμούν ότι οι σχετικές δυσκολίες ήταν εντονότερες το 2010 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (50% το ποσοστό το 2009, επομένως πρόκειται για σαφή επιδείνωση του δείκτη). Και πάλι, οι καθιερωμένοι επιχειρηματίες είναι περισσότερο απαισιόδοξοι (70% από 62,2% το 2009).

Τέλος, αξιολογώντας τις επιπτώσεις της κρίσης στις επιχειρηματικές ευκαιρίες, οι καθιερωμένοι επιχειρηματίες εμφανίζονται και πάλι πιο συγκρατημένοι σε σύγκριση με εκείνους που βρίσκονται στα πρώτα στάδια επιχειρηματικής δραστηριοποίησης. Εντούτοις, παρ’ όλο που η απαισιοδοξία των καθιερωμένων εντείνεται το 2010 σε σχέση με το προηγούμενο έτος, οι επιχειρηματίες αρχικών σταδίων εμφανίζονται πιο αισιόδοξοι: Σχεδόν ένας στους τέσσερις αναγνωρίζει περισσότερες επιχειρηματικές ευκαιρίες από το 2009, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το προηγούμενο έτος ήταν μόλις ένας στους δέκα.

newsbeast.gr
Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

«Προθυμολογοκριτές» δημοσιογράφων;

Μέχρι σήμερα γελούσαμε με την ατυχή πρόνοια του Συντάγματος που λέει «Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τα προσόντα για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος» (άρθρο 14.7). Είναι απομεινάρι παρωχημένης αντίληψης, που ήθελε τη δημοσιογραφία υπό τον έλεγχο του μετεμφυλιακού κράτους. Φυσικά η διάταξη αυτή ποτέ δεν εξειδικεύτηκε με εφαρμοστικό νόμο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει η δημοσιογραφία κλειστό επάγγελμα; Θα εξέδιδαν οι νομαρχίες άδειες και μάλιστα μεταβιβάσιμες, όπως των ταξί;

Φαίνεται ότι ο νόμος που -συνετά πράττοντας- το πολιτικό σύστημα ποτέ δεν εξέδωσε, έχει θεσπιστεί ατύπως από τους συνδικαλιστές. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι παραληρηματικές απειλές που εκτοξεύονται σε κοινή ανακοίνωση των ομοσπονδιών δημοσιογράφων, τεχνικών και προσωπικού εφημερίδων. Οι ΠΟΕΣΥ-ΠΟΣΠΕΡΤ-ΠΟΕΠΤΥΜ γράφουν συγκεκριμένα: «Ελπίζουμε, κυβέρνηση, εργοδότες και τροϊκανοί να έλαβαν το μήνυμα της απεργίας μας και να το διαβάσουν σωστά… τους συνιστούμε να πάψουν να είναι αγκυλωμένοι στη στείρα, απάνθρωπη, αντιδημοκρατική και μεσαιωνική αντεργατική πολιτική τους. Και να μαζέψουν τους “προθυμογράφους” που παραπληροφορούν, συκοφαντώντας το απεργιακό κίνημα των δημοσιογράφων και όλων των άλλων εργαζομένων (Οι τελευταίοι, να είναι βέβαιοι ότι σύντομα θα υποχρεωθούν να μας κοιτάξουν κατάματα και τότε η οργή μας θα τους κάνει να αποκαλύψουν και να εγκαταλείψουν τον προβοκατόρικο ρόλο τους, αν θέλουν να παραμείνουν στο δημοσιογραφικό επάγγελμα)».

Η ελλειμματική (και όχι μόνο από άποψη ψυχραιμίας) ανακοίνωση πιθανότατα έχει να κάνει με την πρωτοβουλία 172 δημοσιογράφων της ΕΡΤ να συνυπογράψουν κείμενο, με τίτλο «Φτάνει πια» και με το οποίο ζητούν να τελειώσει «ο “φετιχισμός των κινητοποιήσεων” που συνοδεύεται από την πλήρη διακωμώδηση των δημοκρατικών διαδικασιών». «Ιδιοκτήτες της ΕΡΤ είναι οι φορολογούμενοι πολίτες», σημειώνουν. «Ο τόπος δεν έχει ανάγκη μια ΕΡΤ κρατικό κομματικό μαγαζί των εκάστοτε κυβερνώντων, αλλά ούτε και μια ΕΡΤ “ιδιωτική επιχείρηση” των εργαζομένων σε αυτήν».

Αλλά ας γυρίζουμε στην πρώτη ανακοίνωση, αυτήν των Ομοσπονδιών, καθώς είναι απορίας άξιον πώς τη συνυπέγραψε και η ΠΟΕΣΥ, υιοθετώντας μια αντιδημοκρατική «λογική» που προσβάλλει βάναυσα το σώμα των δημοσιογράφων. Δηλαδή, ξέρουμε ότι η ΠΟΣΠΕΡΤ λύνει και δένει στην Αγία Παρασκευή· τώρα θα μπορεί να χρίζει ή να… αφαιρεί τη δημοσιογραφική ιδιότητα; Και πώς θα λειτουργήσει το σύστημα; Θα επισκέπτονται τα γραφεία των εφημερίδων κλιμάκια της ομοσπονδίας των διοικητικών υπαλλήλων στα ΜΜΕ (ΠΟΕΠΤΥΜ) και θα ξεχωρίζουν την ήρα των «προθυμογράφων» από το στάρι των δημοσιογράφων… αποσχηματίζοντας τους υπόπτους;

Είναι άσχημα τα πράγματα στον χώρο της ενημέρωσης. Θα γίνουν χειρότερα διότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στον χώρο δείχνουν παντελή έλλειψη ψυχραιμίας και απέραντη αμετροέπεια: «Σύντομα», γράφουν, «και με όλους τους αγωνιστικούς τρόπους, θα εντείνουμε τις κινητοποιήσεις μας, ακόμα και με απεργία διαρκείας. Τότε: δεν θα υπάρχει καμιά εφημερίδα και περιοδικό στα περίπτερα. Δεν θα μεταδίδεται κανένας ήχος από τα ραδιόφωνα. Δεν θα προβάλλεται καμία εικόνα από τις τηλεοπτικές και άλλες οθόνες». Τόσο καλά…

Tου Πασχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Δυσοίωνες προβλέψεις για την πορεία της οικονομίας το 2012 από την ΕΣΕΕ

 Οι 9 στις 10 επιχειρήσεις δεν θα είναι πλέον κερδοφόρες το 2012.
Η κατάσταση στο ελληνικό εμπόριο θα ακολουθήσει το 2012 την καθοδική πορεία του 2011, αφού σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, οι 9 στις 10 επιχειρήσεις δεν θα είναι πλέον κερδοφόρες, 7 στις 10 θα πληρώνουν τους μισθούς με τουλάχιστον ένα μήνα καθυστέρηση και 6 στις 10 θα αναγκαστούν να μειώσουν μισθούς, είτε περιορίζοντας μέρες και ώρες εργασίας, είτε εφαρμόζοντας τις επιχειρησιακές συμβάσεις.

Τα «κεφάλαια του χελιδονιού», από τις ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσουν να πετάνε σε νέους φορολογικούς παραδείσους και οι καταθέσεις των Ελλήνων θα φύγουν από την Ελβετία για τη Σιγκαπούρη. Οι τάσεις αλλαγής νομίσματος και φυγής των καταθέσεων θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση, καταδεικνύοντας ποιος σκέφτεται πατριωτικά και ποιος όχι.

Αυτά σημειώνει μεταξύ άλλων στο Πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ κ. Β. Κορκίδης και υπογραμμίζει:

«Εάν το 2012 δεν διώξουμε τα φαντάσματα της ανεργίας, της χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή δεν θα αλλάξουν πολλά πράγματα στην ελληνική αγορά. Η γραμμή της οικονομικής ζωής μας είναι εντός της ευρωζώνης, εκεί ανήκουμε δικαιωματικά, εκεί είναι το μέλλον μας και εκεί πρέπει να δώσουμε την μάχη μας.

Οι Έλληνες έμποροι ελπίζουμε το 2012 να μας αντιμετωπίσουν οι εταίροι μας με σεβασμό. Ζητάμε ρευστότητα και όχι ελεημοσύνη. Ζητάμε υποστήριξη και όχι εμπόδια. Ζητάμε ανάπτυξη και όχι στραγγαλισμό της αγοράς. Ζητάμε πίσω την αξιοπρέπεια και την εμπορική πίστη μας».

Ο κ. Κορκίδης αναφέρει ότι η πλήρης απαξίωση της μεταπολιτευτικής εμπειρίας μας φέρνει σε μία κατάσταση, όπου τίποτε το καλό δε συνέβη σε αυτή τη χώρα και χρειαζόμαστε μία εκ βάθρων αναδιάρθρωση κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών για να επιβιώσουμε και αυτή είναι μία ερμηνεία που, όπως προσθέτει, υποτιμά τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών και δεν προτείνει κάποια βιώσιμη λύση για το μέλλον.

«Εάν όμως πτωχεύσουν οι πολίτες της χώρας θα πτωχεύσει και το κράτος. Ας το καταλάβουν αυτό ορισμένοι, προτού η Ελλάδα οδηγηθεί και καταλήξει «ανατολικο- βαλκανική» χώρα, με ανυπέρβλητα χάσματα πλουσίων και φτωχών. Το κοινωνικό συμφέρον δεν αντιστοιχεί στο συμφέρον των λίγων. Αντιστοιχεί στο συμφέρον του συνόλου. Τα κοινωνικά πειράματα ανήκουν σε άλλες εποχές και σε άλλα καθεστώτα. Επίσης, δεν υπάρχουν εκβιαστικοί μονόδρομοι. Οι πολιτικές λύσεις πρέπει να τείνουν στη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων παρά στην επιβολή της μίας και μοναδικής άποψης.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι για εμάς το όριο κάθε πράξης και ως μικρομεσαίοι θα την υπερασπιστούμε» σημειώνει ο ίδιος.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, άμεσα ένα κράτος πιο υπεύθυνο, πιο ακέραιο, πιο δίκαιο, που θα μπορούμε όλοι να εμπιστευτούμε, λέει ο κ. Κορκίδης εξηγώντας ότι η ελληνική αγορά έχει ξεπεράσει κάθε όριο κόπωσης και η φοροδοτική της ικανότητα έχει εξαντληθεί προ πολλού.

Επίσης, δηλώνει την ανησυχία του διότι η ελληνική κοινωνία απορεί για το διάστημα κατά το οποίο θα συνεχίσει η παρούσα «μεταβατική» Κυβέρνηση, το πότε θα γίνουν εκλογές, ποια είναι τα σενάρια παράτασης, ποιο όπλο χρησιμοποιούν οι δανειστές για την δόση μαμούθ και ποιον λογαριασμό, συνολικά μας άφησε η τρόικα για το 2012 και υπογραμμίζει ότι αντί για έτος ανάπτυξης ή έστω ανάκαμψης, θα είναι ίσως η δυσκολότερη χρονιά μέχρι σήμερα. »Για το ελληνικό εμπόριο θα είναι χρονιά επιβίωσης. Δυστυχώς, μέχρι την 20η Μαρτίου κανείς δεν μπορεί με ακρίβεια να προδιαγράψει τις μελλοντικές εξελίξεις», όπως αναφέρει ο κ. Κορκίδης.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Ενας λαός εξουθενωμένος από τους πολιτικούς

Το τελευταίο φιάσκο με την εφεδρεία στο Δημόσιο αποδεικνύει πως η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος έφερε την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας. Πριν από δύο χρόνια η Ελλάδα είχε δύο σοβαρά προβλήματα: χρέος στους δανειστές ύψους 115% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) και δημοσιονομικό έλλειμμα πάνω από 10% που διογκώθηκε στατιστικά τους επόμενους μήνες και έφτασε στο 15,6%.

Με απλά λόγια είχαμε ένα πανάκριβο Δημόσιο το οποίο ήταν αδύνατον να συντηρηθεί από τη φορολογία του καχεκτικού ιδιωτικού τομέα με αποτέλεσμα το κράτος να δανείζεται όλο και μεγαλύτερα ποσά για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Η λογική λέει πως για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα έπρεπε να περιοριστεί το Δημόσιο και από την άλλη να αυξηθούν τα έσοδα χωρίς οριζόντια μέτρα που θα έφερναν την ύφεση, όπως πολύ ορθά επεσήμανε προχθές ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Ο πλέον άσχετος μπορεί να καταλάβει ότι έπρεπε αμέσως να περιοριστούν οι σπατάλες και να κλείσουν οι «μαύρες τρύπες» του Δημοσίου. Παράδειγμα ο ΟΣΕ, η Ολυμπιακή, η Αγροφυλακή και δεκάδες άλλοι οργανισμοί και φορείς που στεγάζουν τον συμπαγή πυρήνα των κομματικών στρατών.

Ταυτόχρονα έπρεπε να αυξηθούν τα έσοδα με τον περιορισμό της διαπιστωμένης φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής στα ασφαλιστικά ταμεία και την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, αν και εφόσον δεν υπήρχε ζήτημα εθνικής στρατηγικής σημασίας. Μέτρα δυσάρεστα μεν για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά δίκαια, αποτελεσματικά και κυρίως χωρίς να ισοπεδώνουν όλους τους πολίτες και τη χώρα συνολικά.

Εγινε, όμως, ακριβώς το αντίθετο. Το πρόβλημα χρέους – ελλείμματος μετατράπηκε με απίστευτη ταχύτητα για ευρωπαϊκή χώρα σε κρίση δανεισμού. Σε τρεις μήνες έφεραν το ΔΝΤ και υπογράφηκε το μνημόνιο, από την εφαρμογή του οποίου και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικού πανεπιστημίου θα μπορούσε να καταλάβει ότι πάμε στα βράχια. Οι συνεχείς τροποποιήσεις το έκαναν χειρότερο αντί να βελτιώσουν τουλάχιστον την αποτελεσματικότητά του.

Σήμερα η Ελλάδα είναι μια κατεστραμμένη χώρα. Επειτα από τόσες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τόσους φόρους, δραματικές αλλαγές στη ζωή μας, τεράστια υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και ανεργία, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε πολύ μακριά από τους στόχους που είχαν τεθεί. Το έλλειμμα δεν έχει πέσει κάτω από 10% και το χρέος βρίσκεται κοντά στο 150%, με προοπτική να επιστρέψει στο 120% το 2020 και με την προϋπόθεση ότι θα γίνει το «κούρεμα» του 50%, με ό,τι σημαίνει αυτό για την αξιοπιστία και το κύρος της χώρας. Ακόμη και τώρα δεν έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού. Στο άμεσο μέλλον μάς περιμένουν νέες περικοπές, νέοι φόροι, ανεργία, εξαθλίωση, απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και επιστροφή στη δραχμή!

Κι όμως εξακολουθούμε, άβουλοι και μοιραίοι, να παρακολουθούμε το πολιτικό σύστημα της χώρας (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) στον δρόμο προς την ολοκληρωτική καταστροφή, χωρίς να κάνουμε τίποτα.

 

http://www.protothema.gr

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι θα σήμαινε για την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ

Βγαλμένο από τη χολιγουντιανή ταινία «Ο πόλεμος των Ρόουζ» θα έμοιαζε, σύμφωνα με τον γνωστό αναλυτή της Citigroup, Willem Buiter το «διαζύγιο» της Ευρωζώνης: χαοτικό, επιζήμιο και χωρίς νικητές.
Ενδεχόμενη διάσπαση της ομάδας των 17, είτε επρόκειτο για συνολική διάλυση είτε περιλάμβανε την αποχώρηση ενός ή περισσότερων αδύναμων οικονομικά και ανταγωνιστικά χωρών, θα είχε καταστροφικές συνέπειες, προειδοποιεί ο αναλυτής και απορρίπτει το σενάριο μιας οργανωμένης, τακτικής, σταδιακής λύσης των υφιστάμενων πολιτικών, οικονομικών και νομικών δεσμεύσεων και υποχρεώσεων.
Το ελληνικό «διαζύγιο»
Ο Buiter περιγράφει το σενάριο αποχώρησης από την Ευρωζώνη της δημοσιονομικά και ανταγωνιστικά αδύναμης Ελλάδας, δίνοντας μάλιστα πιθανότητα 20%-25% να συμβεί στην πραγματικότητα.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, μετά την έξοδο της χώρας, οι περισσότερες συμβάσεις που έχουν καταρτιστεί, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζικών καταθέσεων, του δημόσιου χρέους, των συντάξεων και των μισθών θα αποτιμηθούν στη Νέα Δραχμή, ενώ θα ακολουθήσει μια ραγδαία υποτίμηση του νομίσματος, που μπορεί να φτάσει το 65%, με βάση το παράδειγμα της Αργεντινής. Πριν όμως από αυτό και μόλις η κρυστάλλινη σφαίρα δείξει χρεοκοπία, οι καταθέτες θα αποσύρουν τα κεφάλαιά τους από τις ελληνικές τράπεζες και τα νέα δάνεια και η χρηματοδότηση θα διακοπούν. Προτού ακόμη η χώρα εξέλθει από την Ευρωζώνη, το κράτος, το τραπεζικό σύστημα και κάθε επιχείρηση που ανήκει σε κλάδο με υψηλή εξάρτηση από εξωτερικούς πόρους, θα αντιμετωπίσουν υψηλό κίνδυνο κατάρρευσης, λόγω της έλλειψης χρηματοδότησης.
Μετά την έξοδο της χώρας, κάθε σύμβαση και χρηματοπιστωτικός τίτλος που υπόκειται σε ξένη νομοθεσία θα εξακολουθήσει κατά πάσα πιθανότητα να αποτιμάται σε ευρώ. Οι ισολογισμοί που θεωρούνταν ισορροπημένοι απουσία κινδύνου νέας αποτίμησης, θα αποσταθεροποιηθούν πλήρως με αποτέλεσμα την αφερεγγυότητα, την αδυναμία εξόφλησης χρεών και τελικά τη χρεοκοπία. Η ελληνική εγχώρια ζήτηση και παραγωγή θα καταρρεύσουν.
Χωρίς τη χρηματοδότηση της τρόικας, ή τη στήριξη της ΕΚΤ για τα κράτη-μέλη που αποχωρούν,  πολλά σημεία άντλησης ρευστότητας ενδεχομένως θα «στέγνωναν», καταθέτες και αποταμιευτές θα πολιορκούσαν τις τράπεζες, ενώ ίσως καταγράφονταν αναταραχές αλλά και έλλειψη τροφίμων ή άλλων ειδών πρώτης ανάγκης.
Η «αποστάτρια» χώρα, αντιμετωπίζοντας τεράστιες διαταραχές στο ισοζύγιο πληρωμών, θα αναγκαζόταν να επιβάλει αυστηρούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, στην προσπάθεια της να διατηρήσει μια στοιχειώδη οικονομική τάξη.  Ωστόσο, το άρθρο 63 της ενοποιημένης απόδοσης της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνεται να αποκλείει την επιβολή των ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων και πληρωμών, όχι μόνο μεταξύ των 27 μελών της ΕΕ (ανεξάρτητα από το αν είναι μέλη της Ευρωζώνης ή όχι), αλλά και μεταξύ των μελών της ΕΕ και χωρών εκτός της Ε.Ε. Το άρθρο 63 αναφέρει:
«1. Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών.
2. Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύονται όλοι οι περιορισμοί στις πληρωμές μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών».
Ευτυχώς, σημειώνει ο αναλυτής της Citi, για κάθε άρθρο της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης  και της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει ένα άλλο άρθρο ή πρωτόκολλο που νομιμοποιεί το αντίθετο ή ανοίγει ένα παραθυράκι. Τα άρθρα 346, 347, 348 και 352 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ε.Ε. επικαλούνται την απειλή του πολέμου,  τις σοβαρές εσωτερικές διαταραχές της δημόσιας τάξης και άλλα απρόβλεπτα γεγονότα, ως παράγοντες που δικαιολογούν παράκαμψη των κανόνων που θεσπίζει η Συνθήκη. Τα άρθρα 258-260 παραθέτουν ένα προσχέδιο για το πώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, άλλα κράτη-μέλη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα πρέπει να χειριστούν ένα κράτος-μέλος το οποίο έχει παραβεί υποχρέωση εκ των συνθηκών. Το άρθρο φαίνεται να είναι κομμένο και ραμμένο για μια χώρα που θα επέβαλε ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων μετά την έξοδο της από την Ευρωζώνη.
Απαραίτητη η καλή πίστη
Εάν μια χώρα εξερχόταν από την Ευρωζώνη σε κλίμα αντιπαράθεσης και εχθρότητας, θα ήταν απίθανο να τύχει της  ανεκτικότητας που θα ήταν δυνατή σε μια συναινετική έξοδο, εκτιμά ο Buiter. Στη χειρότερη περίπτωση, η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ θα επιτάχυνε την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στο παράδειγμά της Ελλάδας, η απότομη συρρίκνωση της εξωτερικής αξίας της Νέας δραχμής μετά την έξοδο θα έδινε προσωρινά στη χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αλλά η Ελλάδα (όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία) δεν έχει την ακαμψία στα ονομαστικά μεγέθη που παρουσιάζουν πιο κεϋνσιανές οικονομίες όπως των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου ή ίσως ακόμη και της Ιρλανδίας, οι οποίες θα μετέτρεπαν μια υποτίμηση της ονομαστικής ισοτιμίας σε διαρκές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Η έκρηξη του πληθωρισμού σε μισθούς και τιμές λόγω της κατάρρευσης του νομίσματος και της νομισματοποίησης των του εναπομείναντος δημοσιονομικού ελλείμματος, θα αποκαθιστούσε γρήγορα το μη ανταγωνιστικό status quo.

Η επίσημη πρόβλεψη ότι η γενική κυβέρνηση στην Ελλάδα θα εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα το 2012, φαίνεται αισιόδοξη, σημειώνει ο Buiter. Επιπλέον, το χρέος της Ελλάδας που υπόκειται στο αγγλικό δίκαιο αλλά και στους νόμους της Νέας Υόρκης, περιλαμβανομένων των δανείων από το ΔΝΤ και άλλους επίσημους πιστωτές είναι απίθανο να μην εκτελεστεί ως υποχρέωση ή να απομειωθεί μετά από μια ελληνική έξοδο. Θα παραμείνει έτσι ένα μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού ελλείμματος που θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί. Η νομισματοποίηση του υπόλοιπου ελλείμματος με την έκδοση μιας νέας δραχμής, για την οποία θα υπάρχει πολύ μικρή ζήτηση, μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει τη μόνη εναλλακτική λύση χρηματοδότησης.
Το διατηρούμενο έλλειμμα στο ελληνικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και εμπορίου, που θα αντανακλά το δημοσιονομικό έλλειμμα του ιδιωτικού τομέα, καθώς και έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης, θα είναι αδύνατο να χρηματοδοτηθούν βραχυπρόθεσμα. Χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση, οι εισαγωγές θα καταρρεύσουν, διαταράσσοντας περαιτέρω την εγχώρια παραγωγή που θα έχει ήδη αποδυναμωθεί από την κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης. Η συνολική ζήτηση και συνολική προσφορά θα κυνηγούν ή μία την άλλη προς χαμηλότερα σημεία ισορροπίας.
Εάν η Ελλάδα χαράξει το δικό της δρόμο της έξω από την Ευρωζώνη, εξέλιξη που φαντάζει ολοένα πιο πιθανή, λόγω της αυξανόμενης πολιτικής αναταραχής και της οικονομικής αβεβαιότητας και αγωνίας της χώρας, ίσως οι φόβοι πως θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες να είναι περιορισμένοι. Εάν όμως η Ελλάδα εξωθηθεί de facto σε φυγή, ας πούμε, επειδή προσπάθησε να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του μνημονίου ή δε συμμορφώθηκε με τους όρους του προγράμματος της τρόικας με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα κράτη-μέλη να αρνηθούν να χρηματοδοτήσουν το ελληνικό δημόσιο, ή η ΕΚΤ να κλείσει τις στρόφιγγες του δανεισμού για τις ελληνικές τράπεζες, οι αγορές ενδέχεται να αναζητήσουν το επόμενο θύμα.

Το αποτέλεσμα θα ήταν τραπεζικός πανικός και ξαφνική διακοπή χρηματοδότησης του δημοσίου, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των επιχειρήσεων. Ο αυτοεκπληρούμενος φόβος μπορεί να προκαλέσει την πραγματική αποχώρηση της χώρας από τη ζώνη. Ο «ιός» της εξόδου είναι πιθανό να μεταδοθεί στην υπόλοιπη περιφέρεια της Ευρωζώνης -Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία- και στη συνέχεια να αρχίσει να μολύνει τον «μαλακό πυρήνα» της Eυρωζώνης: Βέλγιο, Αυστρία και Γαλλία.

Πηγή:www.capital.gr

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Το τέλος της Ελληνικής Φεουδαρχικής Δημοκρατίας

Ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερνε εδώ και καιρό να επιβιώνει αλώβητος πολιτικά, παρά τις αλλεπάλληλες απόπειρες αυτοκτονίας! Το ίδιο και με το κυβερνών κόμμα που πάντα έβρισκε τον τρόπο να παραμένει εν ζωή, παρά τις συνεχείς ταπεινωτικές ήττες και το διασυρμό της χώρας! Η Ελλάδα για πρώτη φορά είχε μετατραπεί από περήφανη και κυρίαρχη χώρα, σε περίγελο του κόσμου και σε κράτος παρία!Συνένοχοι όλοι τους σε αυτή την επικίνδυνη παρωδία, πρωτοκλασάτοι και μη, αφού κανείς τους δεν επιχείρησε να βάλει ένα τέλος σε αυτή η θλιβερή κατάσταση. Και ας γνώριζαν οι περισσότεροι υπουργοί από καιρό, πως με τους όρους της πολιτικής της κυβέρνησης η χρεωκοπία της χώρας ήταν θέμα χρόνου Το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον αποδείχθηκε υπέρτερο. Ιδίως όταν εκείνο το βράδυ, με την προσβλητική για το λαό ψήφο εμπιστοσύνης, συναίνεσαν στην γελοιοποίηση των θεσμών και κάθε έννοιας του αυτονόητου. Η χώρα είχε υποστεί παγκόσμιο διασυρμό, είχε εκτεθεί σε πρωτοφανή κίνδυνο και ο πρωθυπουργός γνώριζε την αποθέωση της Κ.Ο!

Πρέπει όλοι μας να είμαστε ευγνώμονες στον Φίλιππο Πετσάλνικο, που ονειρεύτηκε μικρός πως μια μέρα θα γίνει πρωθυπουργός και έτσι το σύστημα κατέρρευσε εν μια νυκτί! Ήταν η αφορμή για πρώτη φορά το οικοδόμημα να κλυδωνιστεί τόσο, ώστε ο κίνδυνος να καταπλακωθούν όλοι τους, επανέφερε επιτέλους την κοινή λογική. Το αίσθημα της πολιτικής επιβίωσης και η διαπίστωση πως η ιστορία αυτή δεν πάει άλλο, έβαλαν επιτέλους ένα τέλος στην φαρσοκωμωδία. Η συνέχεια το καλοκαίρι στο Δελφινάριο! Όμως επειδή ως γνωστόν ουδέν καλόν αμιγές κακού, οι συνθήκες μοιάζουν περισσότερο ώριμες από ποτέ για να γυρίσει η χώρα σελίδα.

Οι περιπτώσεις των κυρίων Καραμανλή και Παπανδρέου, που παρότι αρχικά θεωρήθηκαν ως η απαρχή μια νέας εποχής, εν τέλει σηματοδοτούν το τέλος μιας άλλης. Της «Ελληνικής Φεουδαρχικής Δημοκρατίας». Των γόνων και των επιγόνων, που επί τρεις γενιές κυβέρνησαν τη χώρα. Οι δύο τελευταίοι της δυναστείας, αντλώντας εξουσία από το κληρονομικό δίκαιο, χωρίς προσόντα, με μηδενική εργασιακή εμπειρία, με μόνο εφόδιο το όνομά, οδήγησαν τη χώρα εδώ που είμαστε σήμερα.

Οι παράλογες και ακατανόητες προσπάθειες του κ. Παπανδρέου να κερδίσει με κάθε τρόπο πολιτικό χρόνο, τελικά είχαν τελικά αντίθετο αποτέλεσμα, καθώς επιτάχυναν τις εξελίξεις. Ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν περισσότερο ώριμες για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου. Η παρουσία και το ανάστημα του κ. Παπαδήμου, ακόμη και αν επιχειρηθεί από κάποιους που φοβούνται τις συγκρίσεις να κοντύνει, ή να εγκλωβιστεί στα καλούπια του πολιτικού συστήματος, θα απελευθερώσει φυγόκεντρες δυνάμεις.

Η κοινωνία, ψάχνει εναγωνίως να πατήσει σε στέρεο έδαφος και να νιώσει ασφάλεια. Να δει επιτέλους το πολιτικό παιγνίδι να παίζεται με γνώμονα το καλό της πατρίδας. Δεν αντέχει άλλο στην αβεβαιότητα, τις σκοπιμότητες, τις προσωπικές πολιτικές και τον καιροσκοπισμό.  
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Συνδικαλιστές που εκδικούνται την κοινωνία

Η αυτοδικία είναι επικίνδυνη υπόθεση, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν δεν αφορά μεμονωμένα περιστατικά αλλά ολόκληρες κοινωνικές ομάδες. Η χθεσινή απόφαση των εργαζόμενων στο ΕΚΑΒ για στάση εργασίας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σύλληψη του «δικού τους» συνδικαλιστή, εμπίπτει μεταξύ άλλων στα όρια της αυτοδικίας και αποδεικνύει πόσο επικίνδυνοι μπορούν να γίνουν μερικοί «κολλημένοι» εργατοπατέρες όταν χάσουν το μέτρο.

Οι συνδικαλιστές κατ΄αρχάς δεν δέχονται να τους αντιμετωπίζουν οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές σαν τους υπόλοιπους πολίτες. Μπορεί να παραβιάζουν το μισό ποινικό κώδικα αλλά θεωρούν ότι οι πράξεις τους είναι αποτέλεσμα λαϊκής απαίτησης. Το πόσο λαϊκή είναι βεβαίως δεν έχει μετρηθεί ποτέ. Ακόμη όμως και αν δεχθούμε ότι οι αγώνες κερδίζονται όταν κάποιος περάσει τα όρια, έχει σημασία πόσο τα παραβιάζει, με ποια αφορμή και βεβαίως ποια ακριβώς όρια παραβιάζονται.

Ανεβάζοντας χειρόφρενο στο ΕΚΑΒ για τρεις ολόκληρες ώρες ενδέχεται να θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Το επάγγελμα για το οποίο προσελήφθησαν, δεν είναι μια οποιαδήποτε υπηρεσία. Η διακομιδή ασθενών αποτελεί εν μέρει και λειτούργημα και οφείλουν να αντιμετωπίζουν την εργασία τους με τη δέουσα ευθύνη.

Η απόφαση για στάση εργασίας ως «αντίποινα» για τη σύλληψη του επαγγελματία συνδικαλιστή αφενός δεν μοιάζει υπεύθυνη, αφετέρου στρέφεται κυρίως κατά της κοινωνίας, εκτός και αν πιστεύουν ότι αν αρρωστήσει κάποιος «μνημονιακός» βουλευτής θα καλέσει το ΕΚΑΒ και θα περιμένει στωικά μέχρι τη λήξη της απεργίας για να τον διακομίσουν στο Γενικό Κρατικό.

Δυστυχώς για την κοινωνία αλλά και για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποί τους που για δεκαετίες πατρονάρονται φανερά από τα κόμματα και αποτελούν μέρος του πελατειακού συστήματος και της συνδιαλλαγής, θεωρούν τους οργανισμούς στους οποίους εργάζονται «δικά τους μαγαζιά».

Θεωρούν ότι κάνουν χάρη στην κοινωνία και αν δεν είναι πολύ χαρούμενοι με όσα συμβαίνουν, κατεβάζουν τα ρολά. Δυστυχώς, είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ αυτό το αδίστακτο σύστημα και απαιτείται πολύ κόπος και μεγάλη αποφασιστικότητα για να ξεφύγουμε…

Πηγή:www.capital.gr

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ
Αρέσει σε %d bloggers: