Αρχείο

Archive for Απρίλιος 2012

Tι ακριβώς μας χωρίζει με την Τουρκία;

Λόγω των εξελίξεων με την ΑΟΖ όλο και περισσότερα δημοσιεύματα επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις σε σχέση με την Τουρκία χωρίς όμως ουσιαστική γνώση των πραγμάτων εκείνων που μας χωρίζουν από τη γειτονική μας χώρα. Αλήθεια λοιπόν ποιες είναι οι πραγματικές ελληνοτουρκικές διαφορές;

Με τον όρο «ελληνοτουρκικές διαφορές» εννοούμε όλα εκείνα τα εκκρεμή ζητήματα που έχουν ανακύψει μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο δεν υπάρχει σαφής όρος λόγω των διαφορετικών προσεγγίσεων. Για την Ελλάδα η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ενώ η Τουρκία προσπαθεί να θέσει επιπλέον θέματα στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων, όπως τις γκρίζες ζώνες, την αποστρατικοποίηση των νησιών καθώς και τα εναέρια και ναυτικά μίλια.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως οι ελληνοτουρκικές διαφορές με εξαίρεση το ζήτημα της Κύπρου, αποτελούν κυρίως νομικές διαφορές, δηλαδή έχουν προκύψει λόγω των αλλαγών και του εμπλουτισμού του διεθνούς δικαίου. Έτσι η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 παρότι ρύθμιζε κατά τρόπο οριστικό τα ζητήματα των δύο χωρών, δεν καλύπτει τις αλλαγές στο διεθνές δίκαιο όπως αυτές προέκυψαν μετά την σύναψή της. Συνεπώς τα βασικά ζητήματα που έχουν ανακύψει μεταξύ των δύο χωρών αφορούν στην ουσία την διαφορετική ερμηνεία των συνθηκών από την κάθε πλευρά.

Έτσι τα βασικά θέματα αφορούν την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας (FIR), τα εναέρια και χωρικά ύδατα και φυσικά την υφαλοκρηπίδα. Σε όλα αυτά τα θέματα οι δύο χώρες έχουν παρουσιάσει τις διαφορετικές τους απόψεις, ωστόσο επειδή η φύση του διεθνούς δικαίου είναι τέτοια που τα κράτη νομοθετούν για τους εαυτούς τους (είναι δημιουργοί αλλά ταυτοχρόνως και αποδέκτες του δικαίου τους), δεν μπορούν να υποχρεωθούν στην εφαρμογή του από κάποια ανώτερη αρχή. Μόνος τρόπος κατά τον οποίο τα κράτη υποχρεούνται να εφαρμόσουν το διεθνές δίκαιο είναι αν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εκδόσει μια σχετική απόφαση. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει τα διάδικα κράτη να δώσουν τα ίδια στο δικαστήριο τέτοια αρμοδιότητα, δηλαδή να προσφύγουν οικειοθελώς σε αυτό.

Επειδή όμως το Διεθνές Δικαστήριο στην προσπάθειά του να φανεί ουδέτερο πολιτικά δεν παίρνει ποτέ το μέρος της μιας μόνο πλευράς, τόσο η Ελλάδα αλλά και η Τουρκία δεν επιθυμούν προσφυγή στη Χάγη προκειμένου να λύσουν τις διαφορές τους, καθώς γνωρίζουν ότι ενδεχόμενη ετυμηγορία του θα έχει δυσβάσταχτο πολιτικό κόστος για τις ηγεσίες. Έτσι και οι δύο πλευρές επιμένουν στον διμερή διάλογο που όμως αποδεικνύεται άκαρπος, καθώς εδώ και δεκαετίες τα ζητήματα παραμένουν άλυτα, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις των δύο χωρών.

Υφαλοκρηπίδα

Πρόκειται για το βυθό και το υπέδαφος των περιοχών που καλύπτει η θάλασσα και που γειτονεύουν με την ακτή νησιού ή παράκτιου κράτους, έξω από την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) και σε βάθος τέτοιο, ώστε να είναι δυνατή η εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου των περιοχών αυτών.

Στη δική της υφαλοκρηπίδα, η κάθε παράκτια χώρα δεν ασκεί εθνική κυριαρχία, όπως στα χωρικά ύδατα αλλά ένα συγκεκριμένο δικαίωμα (π.χ. εκμετάλλευση του βυθού), το οποίο, όμως, ασκείται αποκλειστικά (το κυριαρχικό δικαίωμα υπολείπεται νομικά της εθνικής κυριαρχίας). Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας γίνεται ύστερα από συμφωνία των ενδιαφερόμενων χωρών.

Από το 1973 και εξής, οπότε η Τουρκία παραχώρησε δικαιώματα έρευνας σε περιοχές που είχαν προκηρυχθεί και από την ελληνική πλευρά.

Η Ελλάδα υποστηρίζει πως με βάση τη Σύμβαση της Γενεύης για το Δίκαιο της Θάλασσας, τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, όπως και οι ηπειρωτικές ακτές. Συνεπώς η οριοθέτηση με τα γειτονικά κράτη οφείλει να γίνει με βάση τα όσα προβλέπει η συνθήκη, δηλαδή με βάση την αρχή της μέσης γραμμής και της ίσης απόστασης.

Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει πως τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, διότι αποτελούν εξάρσεις του βυθού. Επιπλέον επικαλείται «ειδικές περιστάσεις» που υπάρχουν στο Αιγαίο το οποίο θεωρεί «ημίκλειστη θάλασσα». Έτσι η βασική θέση της Τουρκίας είναι πως τα νησιά γεωλογικά αποτελούν συνέχεια της Ανατολίας με αποτέλεσμα να διεκδικεί τον υποθαλάσσιο χώρο στο μισό Αιγαίο. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε εδώ πως η Τουρκία δεν αμφισβητεί την ελληνικότητα των νησιών του Αιγαίου στον υποθαλάσσιο χώρο που διεκδικεί.

Βασικό νομικό επιχείρημα της Τουρκίας – η οποία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση της Γενεύης- για τη θέση αυτή είναι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Δανίας, Ολλανδίας και Γερμανίας. Τότε το Δικαστήριο έκρινε πως «η ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα κάθε κράτους πρέπει να είναι η φυσική προέκταση του εδάφους του και δεν πρέπει να καταπατά τη φυσική προέκταση του εδάφους ενός άλλου κράτους».

Χωρικά ύδατα

Με βάση τη Συνθήκης της Λωζάννης (1923) το εύρος των χωρικών υδάτων ορίστηκε στα τρία (3) ναυτικά μίλια. Με την αναθεώρηση της Συνθήκης στο Μοντρέ (1936), η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στα έξι (6) μίλια για να ακολουθήσει η Τουρκία τρεις δεκαετίες αργότερα (1964).

Η Σύμβαση για το ∆ίκαιο της Θάλασσας (Μοντέγκο Μπέι, 1982) – η οποία αποτελεί κωδικοποίηση του ∆ιεθνούς ∆ικαίου – δίνει τη δυνατότητα επέκτασης στα δώδεκα (12) ναυτικά μίλια. Η χώρα μας επικύρωσε τη Συνθήκη αυτή το 1995, ενώ η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Ωστόσο με ψήφισμά της η Τουρκική Εθνοσυνέλευση απειλεί ανοιχτά την Ελλάδα με πόλεμο (casus belli) σε περίπτωση που η χώρα μας ασκήσει το δικαίωμά της.

Αν η χώρα µας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 µίλια, τότε η κυριαρχία της θα φτάσει στο 64%, της Τουρκίας στο 10%, ενώ τα διεθνή ύδατα περιορίζονται στο 26%…Aποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου

Εναέριος χώρος

Σύµφωνα µε τη Συνθήκη της Λωζάνης ο εναέριος χώρος ορίστηκε στα τρία (3) ναυτικά µίλια. Όμως η Ελλάδα το 1931 διεύρυνε τον εναέριο χώρο της στα δέκα (10) ναυτικά µίλια, προτού ακόµη επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 6 µίλια.

Η επέκταση αυτή δεν αµφισβητήθηκε από την Τουρκία µέχρι τα µέσα της δεκαετίας του ’70, οπότε και άρχισαν οι υπερπτήσεις και οι παραβιάσεις από τα τουρκικά µαχητικά στα επιπλέον 4 µίλια. Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει πως η Ελλάδα παραβιάζει το ∆ιεθνές ∆ίκαιο, αφού το εύρος του εναερίου χώρου (10 µίλια) δεν αντιστοιχεί στο εύρος των χωρικών της υδάτων (6 µίλια). Η ελληνική πλευρά αντιτείνει πως η πράξη της αυτή έγινε αποδεκτή από την Τουρκία επί µισό αιώνα, δηµιουργώντας ένα είδος «τοπικού εθίµου» στην περιοχή.

Αποστρατικοποίηση των νησιών

Σύµφωνα µε το ∆ιεθνές ∆ίκαιο, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνιστούν τρεις κατηγορίες:

Λήµνος και Σαµοθράκη. Στα νησιά αυτά καθώς και στις νήσους Ίµβρο, Τένεδο, Λαγούσες και τα Στενά είχε επιβληθεί µε το άρθρο 4 της Συνθήκης της Λωζάνης καθεστώς αποστρατικοποίησης. Με την αναθεώρηση της Συνθήκης όμως στο Μοντρέ (1936), η Τουρκία πέτυχε να αλλάξει το καθεστώς των Στενών και των δικών της νησιών, χωρίς να υπάρχει ρητή αναφορά και στα ελληνικά νησιά. Την παράλειψη αυτή της ελληνικής διπλωµατίας επικαλείται η τουρκική πλευρά, από το 1970 και έπειτα, αµφισβητώντας το δικαίωµα της Ελλάδας για στρατιωτικοποίηση των δύο νησιών. Η Ελλάδα φυσικά αντιτείνει πως αφού η Συνθήκη έπαψε να έχει ισχύ για την Τουρκία, δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για την Ελλάδα.
Λέσβος, Χίος, Σάµος και Ικαρία, στα οποία µε το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης είχε επιβληθεί καθεστώς µερικής αποστρατικοποίησης (απαγόρευση εγκατάστασης ναυτικών βάσεων και οχυρωµατικών έργων, περιορισµός των στρατιωτικών δυνάµεων των νησιών). Η Ελλάδα επικαλούμενη το δικαίωμα στην αυτοάμυνα που προβλέπουν τα Ηνωμένα Έθνη, έχει στρατιωτικοποιήσει τα νησιά ως αντίβαρο στην «τουρκική στρατια του Αιγαίου».
∆ωδεκάνησα, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα µε τη συνθήκη των Παρισίων (1947). Με το άρθρο 14 της Συνθήκης επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρέωση αποστρατικοποίησης, επιτρέποντας µόνο περιορισµένο αριθµό προσωπικού εσωτερικής ασφάλειας µε τον ανάλογο οπλισµό του. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη, όμως υπάρχουν δυο σημαντικοί παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπόψιν.
Αρχικά η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στην εν λόγω Συνθήκη, η οποία αποτελεί «res inter alios acta» γι’ αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλον. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες».

Το καθεστώς αποστρατικοποίησης στα Δωδεκάνησα επιβλήθηκε μετά από αποφασιστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και απηχεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη τη χρονική περίοδο. Ωστόσο με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην πράξη έπαψε να έχει ισχύ* ως ασύμβατο με τη συμμετοχή χωρών σε στρατιωτικούς συνασπισμούς.

Γκρίζες ζώνες

Η θεωρία των γκρίζων ζωνών αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’90 και αφορά την επανερμηνεία των διεθνών Συνθηκών από την Τουρκία, η οποία ισχυρίζεται ότι η ελληνική κυριαρχία εκτείνεται μόνο σε εκείνα τα νησιά του Αιγαίου τα οποία αναφέρονται ονομαστικά στα κείμενα των Συνθηκών με τις οποίες αυτά τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. Έτσι πλήθος βραχονησίδων και νησίδων τα οποία δεν κατονομάζονται, η Τουρκία θεωρεί ότι παραμένουν τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και άρα της Τουρκίας ως διαδόχου κράτους.

Κέντρα εναέριας κυκλοφορίας (FIR)

Σύμφωνα με τον διεθνή Οργανισµό που καθορίζει τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας (ICAO) στο Κέντρο Ελέγχου Αθηνών (FIR Αθηνών) έχει ανατεθεί ο έλεγχος της διεθνούς εναέριας κυκλοφορίας µέχρι το σηµείο που συναντάται στα δυτικά µε το ιταλικό FIR, στα νότια µε τα αντίστοιχα της Λιβύης, της Αιγύπτου και της Κύπρου και στα ανατολικά µε το τουρκικό, µεταξύ της τουρκικής ακτής στο Αιγαίο και ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Στόχος είναι η ασφάλεια των πτήσεων και ο έλεγχος από µια χώρα ενός διεθνούς εναέριου χώρου, χωρίς αυτό να συνιστά άσκηση κυριαρχίας.

Επειδή όµως οι κανόνες του ICAO είναι γενικοί, έχει εκχωρηθεί το δικαίωµα σε κάθε χώρα να θεσπίζει εθνικούς κανόνες – συµπληρωµατικούς των γενικών κανόνων του ICAO.

Όταν ξέσπασε η κρίση στην Κύπρο η Τουρκία αµφισβήτησε για πρώτη φορά τα όρια του FIR Αθηνών με την Αγγελία προς Αεροναυτιλλοµένους (ΝΟΤΑΜ 714), στην οποία ζητούσε από τα αεροσκάφη που πετούσαν στο Ανατολικό Αιγαίο να αναφέρουν τις πτήσεις τους στα τουρκικά κέντρα ελέγχου (FIR Αγκύρας και Κωνσταντινούπολης). Η Ελλάδα αντέδρασε, κηρύσσοντας ολόκληρο το Αιγαίο ως επικίνδυνη περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν η διακοπή των αεροπορικών συγκοινωνιών διακόπηκαν µέχρι και τα µέσα του 1980. Ωστόσο η Τουρκία δεν εχει καταφέρει να πετύχει αναθεώρηση του ισχύοντος καθεστώτος. Έκτοτε η Τουρκία σε όλα τα διεθνή fora και σε κάθε ευκαιρία εκδηλώνει την επιθυµία της για «συνυπευθυνότητα στο Αιγαίο».

_______

*Αυτό ισχύει και για τα ιταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione και Linosa, καθώς και για τη Δυτική Γερμανία από τη μια πλευρά, και τη Βουλγαρία, Ρουμανία, Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία και Φινλανδία από την άλλη πλευρά.

iefimerida.gr

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

«Όχι» στις πονηριές από τα συνεταιράκια

Κλείνουν ένα ένα τα ζητήματα των πολιτικών – εκλογικών συμμαχιών για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, στις 12 μ. θα υπάρξει συνέντευξη Τύπου για την επίσημη παρουσίαση των συνεργασιών και την πολιτική διακήρυξη ενδεχομένως και του τίτλου του ψηφοδελτίου.

Στο πολιτικό επίπεδο, όπως προκύπτει και από τις δημόσιες τοποθετήσεις του προέδρου της Κ.Ο. του σχήματος, αλλά και στελεχών του, στον ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούν ότι στο κεντρικό πολιτικό πεδίο και εν αναμονή της ανακοίνωσης της ημερομηνίας εκλογών, επιχειρείται η αλλαγή της προεκλογικής πολιτικής ατζέντας, π.χ. με το ζήτημα του μεταναστευτικού. Όπως λένε οι επιτελείς του σχήματος, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. επιχειρούν να στρέψουν την προσοχή μακριά από τα ζητήματα της κρίσης, των επιπτώσεων του μνημονίου σε εργασία – οικονομία και κυρίως από τα μέτρα που θα έρθουν μετά τις εκλογές ύψους 11 με 14 δισ.

Από την άλλη, ο χώρος «ανεβάζει» το ζήτημα των δηλώσεων Μέρκελ και Σόιμπλε, σύμφωνα με τις οποίες θα ήταν «καταστροφική» η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, καθώς εκτιμούν ότι αποδεικνύουν πως επιβεβαιώνεται το «χαρτί» της διαπραγμάτευσης που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Επιβεβαιώνεται, επίσης, και με τις δηλώσεις Τόμσεν (ΔΝΤ), Ρεν (Ε.Ε.) και Άσμουνσεν (ΕΚΤ) στο Ευρωκοινοβούλιο (απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Ν. Χουντή), λένε ορισμένα στελέχη, το γεγονός ότι το θέμα δεν ήταν το ευρώ, αλλά η υποτίμηση των μισθών στα επίπεδα Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Ο Τσίπρας από τα Καλύβια προχθές μίλησε για «δημόσια ομολογία των Μέρκελ, Γιούνκερ και Σόιμπλε ότι τρέμουν στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί μια χώρα να βγει από την ευρωζώνη. (…) Και αντί να το βάλουμε στο τραπέζι, σηκώσαμε στις πλάτες μας τις αμαρτίες ολόκληρης της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής κρίσης». Στην ίδια ομιλία ο Τσίπρας επανέλαβε την πρόταση του σχήματος για την έξοδο από την κρίση με κυρίαρχο το τρίπτυχο: καταγγελία της δανειακής σύμβασης, αναστολή πληρωμών και αναδιανομή του πλούτου.

Συνεργασίες – ψηφοδέλτια

Όσον αφορά τις συνεργασίες, αυτές αφορούν τη Σοφία Σακοράφα, την Ενωτική Κίνηση (Π. Κουρουμπλής, Αλ. Μητρόπουλος κ.ά.), Κοινωνική Αριστερά (Αντ. Κοτσακάς κ.ά.), την ΕΔΗΚ, τον Νέο Αγωνιστή και τους Ριζοσπάστες Οικολόγους (Γ. Σχίζας).

Από την άλλη, «ναυαγεί» η προοπτική για συνεργασία με το Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά. Τόσο κάποιες αντιδράσεις εντός του ΣΥΝ και από ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αναφορικά με το γενικότερο πολιτικό του στίγμα και τις διαπραγματεύσεις του και με άλλα πολιτικά σχήματα, όσο και η εσωτερική του διαίρεση (αφού είχε να επιλέξει μεταξύ Πάνου Καμμένου και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχαν προηγηθεί συζητήσεις και με τη ΔΗΜΑΡ), οδήγησαν σε «ναυάγιο» την προοπτική κοινής καθόδου.

Τα θέματα συνεργασιών, προεκλογικής προετοιμασίας και κατάρτισης των ψηφοδελτίων συζητήθηκαν την περασμένη Κυριακή σε κλειστή συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ (ΚΠΕ), ενώ το Αριστερό Ρεύμα κατέθεσε χωριστό κείμενο με τις διαφωνίες του για το πολιτικό πλαίσιο και την «άρον-άρον προεκλογικού χαρακτήρα σύμπραξη με ορισμένες δυνάμεις και πρόσωπα που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ». Χθες και προχθές το σχετικό πλαίσιο συζητήθηκε και στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση Τσίπρα περιείχε τα εξής σημεία (τα οποία εγκρίθηκαν με ευρεία πλειοψηφία): δημοσιοποίηση της συνεργασίας με τα παραπάνω πρόσωπα και σχήματα με συνέντευξη Τύπου, συμμετοχή Σακοράφα και Κουρουμπλή στα ψηφοδέλτια της Β’ Αθηνών και του εργατολόγου Αλ. Μητρόπουλου στο Υπόλοιπο Αττικής, ορισμό Εκλογικής Επιτροπής για την κατάρτιση των ψηφοδελτίων με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο.

Θετική υποδοχή υπήρξε στη Γραμματεία καταρχήν όσον αφορά την πρόταση για τον τίτλο του ψηφοδελτίου με τον οποίο θα αποτυπώνεται η διεύρυνση («ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο»), όσο και για τη συγκρότηση εκλογικής επιτροπής, η οποία, όπως λένε, είναι αυτή που θα ορίσει και τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

Ωστόσο, σχετικά με τον επικεφαλής του Επικρατείας, ο ΣΥΝ έχει καταθέσει πρόταση για τον Γιάννη Δραγασάκη ή τη Σοφία Σακοράφα, αν και από τις συνιστώσες φαίνεται να υπάρχει προτίμηση στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, στην επιλογή του επικεφαλής ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να εκφράζει κάθε φορά τον συμμαχικό χαρακτήρα του σχήματος, κάτι στο οποίο προστίθεται και η ανάγκη του να αποτυπωθεί η νέα εκλογική διεύρυνση. Από την άλλη, ο ΣΥΝ θα ήθελε τη σίγουρη επανεκλογή Δραγασάκη, του οποίου η συμβολή στις προγραμματικές επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούμενο διάστημα υπήρξε καθοριστική. Οι σχετικές συζητήσεις πάντως βρίσκονται σε αρχικό ακόμη στάδιο.

Στο φουλ οι μηχανές για τα ψηφοδέλτια

Όσον αφορά κορυφαία στελέχη του ΣΥΝ, βουλευτές του κόμματος και κάποιους από τους «πασοκογενείς», μια πρώτη εικόνα έχει ως εξής:

Στην Α’ Αθήνας προτείνεται να συμμετέχουν οι Ν. Βούτσης, Ε. Κυπριανίδου, Τ. Κορωνάκης και Γ. Μηλιός, ενώ ακούγεται και το όνομα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, νομικής συμβούλου του Αλέξη Τσίπρα. Στη Β’ Αθήνας, όπως είναι αναμενόμενο, υπάρχει πληθώρα «κορυφαίων» υποψηφιοτήτων: Δημ. Βίτσας, Π. Σκουρλέτης, Δημ. Στρατούλης, Ρ. Δούρου, Κ. Ήσυχος, ενώ ως γνωστόν στην ίδια περιφέρεια κατεβαίνει ο βουλευτής Δημήτρης Παπαδημούλης. Για την ίδια περιφέρεια έχει επίσης γίνει πρόταση στα μέλη της Π.Γ. του ΣΥΝ Ε. Κατσινοπούλου και Σ. Παπαδόγιαννη. Στη Β’ Αθήνας, όπως προαναφέρθηκε, εκ των συνεργαζομένων προτείνεται να είναι υποψήφιοι η Σοφία Σακοράφα και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής.

Στη Β’ Πειραιά, περιφέρεια του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνη, σύμφωνα με πληροφορίες ενδέχεται να είναι υποψήφια και η δικηγόρος Νίνα Κασιμάτη (Νέος Αγωνιστής). Στις περιφέρειές τους αναμένεται να θέσουν υποψηφιότητα και οι βουλευτές Τάσος Κουράκης και Λίτσα Αμμανατίδου (Α’ και Β’ Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα), Ηρώ Διώτη και Μ. Κριτσωτάκης (Λάρισα και Ηράκλειο Κρήτης, αντιστοίχως).

Στη Μαγνησία θα κατέβει ο Κ. Πουλάκης εκ της Π.Γ. του ΣΥΝ, ενώ τα στελέχη του οργάνου Α. Μπαλτάς και Γ. Μπαλάφας προτείνεται να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

topontiki.gr

Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ
Αρέσει σε %d bloggers: